Transport samochodowy to najprężniej rozwijająca się, najlepiej rozbudowana i najpopularniejsza metoda transportu towarów w Polsce. W tej branży pracy nie brakuje, każda firma, która coś produkuje bądź sprzedaje w mniejszym lub w większym stopniu korzysta z pomocy firmy transportowej. Do wyboru mamy zawód kierowcy krajowego bądź międzynarodowego, spedytora lub logistyka.
Droga do wykonywania każdego z tych zawodów jest inna. Najpopularniejszą — choć wcale nie najłatwiejszą — ścieżką kariery jest zawód kierowcy międzynarodowego. Aby nim zostać, należy spełnić szereg wymogów, zdobyć wiele uprawnień, a później — nieustannie poszerzać posiadaną wiedzę i nabywać doświadczenie.
- Kurs kwalifikacji wstępnej
- Uwarunkowania fizyczne i psychiczne
- Temperament i cechy osobowości
- Dbałość o utrzymanie zdobytych uprawnień
Kurs kwalifikacji wstępnej
Aby zostać zawodowym kierowcą, trzeba spełnić wiele wymogów formalnych. Jeśli komuś wydaje się, że wystarczy uzyskać odpowiednią kategorię prawa jazdy, jest w błędzie. Oprócz ukończenia kursu i zdania egzaminu na prawo jazdy kategorii C+E, należy ukończyć kurs kwalifikacji wstępnej (lub wstępnej przyspieszonej) obejmujący zagadnienia związane m.in. z zagrożeniami związanymi z wykonywanym zawodem, optymalizacją zużycia paliwa, czy bezpiecznym mocowaniem ładunku.
Zdobycie podstawowych uprawnień to tylko punkt startowy. Osoby planujące specjalizację w przewozie określonych rodzajów towarów muszą uzupełnić kwalifikacje o dodatkowe certyfikaty. Jeśli planujemy przewozić towary niebezpieczne, należy również ukończyć kurs ADR — szkolenie z zakresu transportu materiałów łatwopalnych, toksycznych lub reaktywnych chemicznie, które wymaga szczególnej ostrożności i znajomości procedur awaryjnych.
Uwarunkowania fizyczne i psychiczne
Oprócz uprawnień do kierowania pojazdami i przewozu towarów określonego rodzaju, należy posiadać odpowiednie uwarunkowania fizyczne i psychiczne. Każdy, kto chce pracować w transporcie drogowym jako kierowca, musi przejść badania lekarskie oraz testy psychologiczne. Podczas badań lekarskich zwraca się szczególną uwagę, czy kandydat nie ma problemów ze wzrokiem, słuchem, układem krążenia, cukrzycą, narządem równowagi.
Badania te mają charakter eliminacyjny — nawet niewielkie odchylenia od normy mogą uniemożliwić uzyskanie orzeczenia lekarskiego. Szczególnie restrykcyjnie traktowane są wady wzroku oraz choroby układu sercowo-naczyniowego, które mogą stanowić zagrożenie w sytuacjach wymagających szybkiej reakcji. Kandydaci z problemami zdrowotnymi mają ograniczone możliwości odwołania się od negatywnej decyzji komisji lekarskiej.
Temperament i cechy osobowości
Testy psychologiczne z kolei sprawdzają m.in. poziom inteligencji, koncentracji, czas reakcji, służą także określeniu temperamentu i cech osobowości kandydata na kierowcę. Zawodowy kierowca myślący o stałej pracy w transporcie drogowym musi wykazywać się dużą podzielnością uwagi, dobrą koncentracją, powinien być odporny psychicznie oraz potrafić radzić sobie ze stresem.
Psychologowie oceniają także skłonność do podejmowania ryzyka, agresywność w ruchu drogowym oraz umiejętność szybkiego podejmowania decyzji pod presją czasu. Wyniki testów psychologicznych mogą wykluczyć osoby impulsywne, nadmiernie pewne siebie lub wykazujące niską tolerancję na monotonię. Osoby, które nie przejdą pomyślnie badań, mogą powtórzyć je po upływie określonego czasu, jednak poprawa wyników nie zawsze jest możliwa ze względu na stabilność cech temperamentu.
Oczywiście oprócz tego wszystkiego musi to być osoba, która zniesie długą rozłąkę z bliskimi, życie na walizkach i średnio komfortowe warunki życia w podróży (sen w samochodzie na parkingu lub w tanim motelu, wyżywienie w formie konserw lub obiady w tanich przydrożnych barach). Wielu początkujących kierowców po kilku miesiącach intensywnych wyjazdów rezygnuje z zawodu właśnie ze względów rodzinnych lub zdrowotnych, mimo atrakcyjnego wynagrodzenia.
Dbałość o utrzymanie zdobytych uprawnień
Oprócz uzyskania niezbędnych kwalifikacji oraz posiadania odpowiednich cech osobowościowych, kierowca musi dbać o utrzymanie zdobytych uprawnień. Formalności związane z transportem drogowym są pod tym względem nieubłagane: kierowca zawodowy co 5 lat musi uczestniczyć w szkoleniu okresowym, składającym się z 35 godzin wykładów.
Szkolenia okresowe obejmują aktualizację wiedzy z zakresu przepisów prawnych, nowych technologii stosowanych w pojazdach ciężarowych oraz technik obronnej jazdy. Brak uczestnictwa w szkoleniu w wyznaczonym terminie skutkuje utratą uprawnień do wykonywania zawodu kierowcy, co wymaga ponownego przejścia przez cały proces kwalifikacyjny. Dodatkowym obowiązkiem jest regularne odnawianie badań lekarskich i psychologicznych — w przypadku kierowców powyżej 60. roku życia badania te wykonuje się co roku.
To wszystko po to, by móc pracować w transporcie krajowym i międzynarodowym, nie stwarzając zagrożenia dla siebie, ani dla innych uczestników ruchu drogowego. Warto przejść przez te wszystkie trudności, by móc cieszyć się stałą posadą, atrakcyjnym wynagrodzeniem i możliwością zobaczenia kawałka świata. Branża transportu samochodowego oferuje także realne szanse na awans — doświadczeni kierowcy często przechodzą na stanowiska dyspozytorów, koordynatorów floty lub otwierają własne firmy transportowe.
Po prostu trzeba wysłać CV do odpowiednich firm 😉 i mieć kwalifikacje.
W sumie nie jest to takie trudne, jak się wydaje, przecież wielokrotnie słyszałam o tym, jak to ludzie nie mogli znaleźć pracy i ostatecznie wylądowali właśnie w transporcie.