Gdzie najlepiej składować opał? W pomieszczeniu czy może na zewnątrz? Jakie wymagania stawiane są przed użytkownikami kotłowni? Podpowiadamy o czym pamiętać i na co uważać przy składowaniu paliwa, jakim jest węgiel.
Korzystając z naszych rad ułatwisz sobie zajęcie związane z ogrzewaniem pomieszczeń. Szczególnie w czasie zbliżających się jesiennych wieczorów. Warto wiedzieć, że aktualna cena oleju opałowego, którą można sprawdzić na www.cdc24.pl/srednie-ceny-detaliczne, stawia wielu ludzi przed wyborem: węgiel czy olej. Jeśli zdecydujesz się na opalanie węglem, to poniższe rady bardzo Ci pomogą.
Miejsce przechowywania opału nie może być przypadkowe. Powierzchnia pod węgiel wymaga suchego i czystego terenu, najlepiej o podłożu betonowym. Nawet niewielka wilgoć przenikająca z gruntu powoduje zawilgocenie dolnych warstw paliwa, co obniża jego wartość opałową i utrudnia rozpalanie kotła. Beton stanowi skuteczną barierę przed wodą gruntową oraz izoluje węgiel od gleby, minimalizując ryzyko zanieczyszczenia ziemią lub pyłem.
Wymagania pomieszczenia kotłowni
Nie składuj węgla w pobliżu pieca albo zachowuj odległość minimum 1 metra od kotła. To surowiec łatwopalny i wysoka temperatura może stwarzać zagrożenie pożarowe. Wypadające na podłogę żarzące się fragmenty miału lub iskry z komory spalania mogą zapalić paliwo ułożone bezpośrednio przy urządzeniu grzewczym.
Wymagana wysokość kotłowni na paliwo stałe to minimum 2,2 metra. Wyjątkiem są domy zbudowane przed grudniem 2002 roku – w nich dopuszczalna jest wysokość 190 centymetrów. Mniejsza kubatura pomieszczenia zmniejsza zapas tlenu potrzebnego do spalania i utrudnia cyrkulację powietrza, co negatywnie wpływa na sprawność kotła oraz bezpieczeństwo użytkownika.
W kotłowni niezbędna jest instalacja kanalizacyjna zapewniająca odprowadzenie wody do kratki ściekowej. Pojawiająca się wilgoć – skropliny z przewodów, woda z mycia podłogi albo wyciek instalacji – musi mieć swobodny odpływ. Jeżeli w kotłowni znajduje się ściana zewnętrzna, trzeba wykonać w niej okno, a w pomieszczeniu zainstalować sztuczne oświetlenie elektryczne. Światło naturalne ułatwia kontrolę stanu zapasów paliwa, obsługę kotła i konserwację urządzeń, natomiast oświetlenie elektryczne zapewnia bezpieczną pracę po zmroku.
Należy pamiętać o wentylacji pomieszczenia – montażu otworów nawiewnych. Powinny mieć przekrój minimum 200 centymetrów kwadratowych i znajdować się w ścianie zewnętrznej na wysokości do 1 metra nad podłogą. Prawidłowo działający nawiew zapobiega gromadzeniu się tlenku węgla i wilgoci, które obniżają komfort pracy oraz zagrażają zdrowiu domowników.
Boksy – zasobniki na węgiel
Wielu użytkowników węgla przechowuje go w specjalnie stworzonych boksach. To wydzielona część pomieszczenia ze wzmocnioną podłogą i ścianami, ułatwiająca segregację różnych frakcji paliwa lub oddzielenie węgla od drewna opałowego. Maksymalna pojemność boksu to trzy tony. Zgromadzona ilość węgla pozwala na swobodny dostęp i bezproblemowe zamknięcie okienka piwnicznego, co zwiększa bezpieczeństwo i ogranicza dostęp osób postronnych do zapasów opału.
Warto zapakować węgiel do worków, zamiast wybierać go ze sterty za każdy razem gdy chcemy dołożyć do pieca. Ułatwia to zarówno transport, jak i zmniejsza ilość miału w trakcie przerzucania, co pomaga w utrzymaniu czystości pomieszczenia. Pamiętaj by nie zamykać szczelnie worków kiedy węgiel jest choć trochę wilgotny – brak cyrkulacji powietrza sprzyja powstaniu zagrzybienia oraz nieprzyjemnego zapachu. W praktyce wygodnym rozwiązaniem są worki z tkaniny jutowej lub oddychającego polipropylenu, które przepuszczają wilgoć na zewnątrz i pozwalają opałowi na naturalne dosuszenie.
Konstrukcja boksu powinna uwzględniać łatwy dostęp do dna. W dolnej warstwie gromadzi się drobny miał, który warto wykorzystać w pierwszej kolejności lub zmieszać z większymi kawałkami, co usprawnia proces spalania i ogranicza ilość odpadów.
Dodatkowe wyposażenie zasobnika
Rozważ zamontowanie prostego uchwytu lub haka na ścianie boksu, gdzie zawiesisz łopatę lub szczypce. Takie rozwiązanie utrzymuje narzędzia w jednym miejscu i chroni je przed przypadkowym zasypaniem węglem. Jeśli boks wyposażony jest w przesuwne drzwi lub zasuwę, warto regularnie smarować prowadnice olejem mineralnym – zapobiega to ich zatarciu i ułatwia dostęp do wnętrza.
Składowanie zewnętrzne opału
Przechowywanie węgla poza pomieszczeniem jest możliwe pod warunkiem przykrycia sterty folią lub ułożenia pod daszkiem. Zabezpieczenie przed opadami deszczu zapobiega wymieszaniu się opału z patykami, kamieniami lub liśćmi. To istotne przy popularnym ekogroszku, bowiem podajniki instalowane w kotłach na ekogroszek mają ograniczoną przepustowość. Kamień lub patyk mogłyby uszkodzić mechanizm podawania, co wiąże się z kosztowną naprawą i przerwą w dostawie ciepła do budynku.
Folia powinna być szczelnie dociśnięta do ziemi za pomocą opon, worków z piaskiem lub desek. Jej luźne boki powodują, że wiatr unosi materiał, a deszcz spływa bezpośrednio na węgiel. Najlepiej sprawdzają się grube folie budowlane o gramaturze minimum 200 g/m² – cieńsze łatwo ulegają przedarciu i tracą właściwości izolacyjne po pierwszym sezonie.
Jeśli mamy możliwość składowania węgla w pomieszczeniu, to skorzystajmy z niej. Przechowywanie na dworze może sprawić że węgiel będzie wilgotny (nawet pod folią), a palenie nim powoduje że kocioł zacznie rdzewieć. Zawilgocony opał generuje przy spalaniu agresywne kwasy – siarczyn, siarkowy – które osadzają się na ściankach wymiennika ciepła i przyspieszają korozję stali. Dodatkowo wilgotne paliwo wymaga więcej energii na odparowanie wody przed właściwym spalaniem, co obniża sprawność kotła i zwiększa zużycie węgla o kilkanaście procent.
Wybór miejsca składowania na podwórku
Lokalizacja stosu węgla powinna uwzględniać odległość minimum 3 metrów od ściany budynku. Bliższe ułożenie grozi zawilgoceniem cokołu i fundamentów, szczególnie gdy deszcz spływa z folii prosto na ścianę. Dobrze gdy stos znajduje się na lekkim wzniesieniu – woda opadowa nie zalega wokół paliwa i spływa grawitacyjnie w bezpieczne miejsce.
Unikaj sytuowania zapasów węgla w miejscach podlegających intensywnemu nasłonecznieniu przez cały dzień. Wysoka temperatura letniego słońca sprawia że część lotnych składników opału odparowuje, obniżając wartość energetyczną paliwa. Optymalnym miejscem jest strefa częściowo zacieniona przez budynek lub drzewa, w której węgiel pozostaje suchy lecz nie nagrzewa się nadmiernie.